گنگ خواب ديده
کاش افتاب از چهار سو بتابد / که ندانم در کجای زمینم
که با دوریت زنده ام هنوز ! که دوباره بدنیا خواهم آمد.... البته عاقل تر ...کمی دور اندیش ...وباز هم مثل خودم ! خراب... خواب آلود...بی خیال! شاید ..... با پیراهن تنگ یک خواب بلند.! راهی نیست . من دوباره بدنیا خواهم آمد. اما باز هم گنگ....! از نخستین روز آخرین تولدم هوای تازه را به ریه هایم دزدیدم ....... روی هر شانه ام دانه ای درشت کاشتم و باقی عمر را به انتظار وعده رویش بالهایم نشستم ........ هنوز هم فکر می کنی بین ما اثر تاول های خاطرات توست که جاودان است یا این منم که احمقم ؟؟؟ ........ از سایه روشنهای این شبهای ممتد ..... " پس اون شب آفتابی کجاست؟ " برای بازی امروز انتخاب نکن ! طعم خون نمیخواهم همان لبخندهای ساده هر روز کافی ست ! تو برنده باش ..... اما این دست آخر را قشنگ تر از همیشه بازی بکن ! این گونه به جد در دریای رویای خوش با تو درنگ میکنم ؟ من که لال افتاده ام ونفس هایم پشت حرف هایی که برای تو آورده بودم گیر کرده است ..... *** تو ترانه بخوان ! شاید این زبان الکن باز شد ..... به خنده ای ..... بخوان ! بخوان بی انصاف ! *** دست های من بسته است ! آغوش تو که باز است ! بیا ..... ! بیا و بخوان ..... ! و فردا ای رند مانده بر سر دو راهی دریا و دایره ! خدا را چه دیده ای ؟ من نمی ترسم از این همه التماس ! نمی هراسم از این جویده جویده اعتراف ! ماه ... این تماشاچی بی رنگ و بی روح قرون ! به زمین چشم دوخته ! و زمین ... رنج زیستن در کویری خشک ..... بی حاصل و بی انتها ..... در چنین هروله ای ! از تزاحم میان شک و یقین ! من ماندم و تاریخی لبریز از انتظار ....... انتظار ..... انتظار ...... دیگر انگشت دستانم برای شمردن آرزوها کافی نیست ! مگذار که خود را در زخمهای بهار بیابم ! چرا پنهان شدن ؟ چرا گریختن ؟ ......... ...! یک سنگ بر پیشانی سنگی کوه خورد . کوه خندید و سنگ شکست.......... یکروز ...... کوه می شکند. خواهی دید. ------------ تقدیر من تقدیر "همه کس " نیست . من .... خسته خفته ام.! دنیا در خواب نیست . من فرو میروم ...... دنیا بر می آید . کسی چه میداند ؟ آنهایی که همیشه می آمدند از همین لحظه انگار سالهاست که از آغاز میرفته اند ........ پوست لبانم ترک خورده از بی کسی * تو اگر توانستی بجای من زار زار بخند ! ولی ....... هر چی نوشتم پاک کردم ....... خیلی تهی تر از اونم که بنویسم ..... هنوز هم گنگم ...... هنوز هم خواب میبینم ...... ولی ...... خدایا کمکم کن . غمباد گرفته ام از این همه فریاد که نگفته . وسپس محو عکس تو در آوار صدو هفت آیینه بر سرم . به ولای عشق تو قسم که این روزها بوی دوری گرفته. اگر به عشق یک چشم بر هم زدنت نبود خدا را خفه میکردم که مرا اینچنین به دنیا هدیه داده است . از آن خنده های کودکانه که داشتیم ..... و زیور زندگی بی آرام ما بود ... اینک جنبشی نا محسوس بر لبهای خشک من بر جای نمانده است . بگذار به شهری باز گردم که نخستین خندیدن های شادمانه را به من آموخت. و نخستین گریستن های کودکانه را . شهری که مرا به خویش می خواند همچنان که فانوس فروش دوره گرد کودکان مشتاق را. ای کاش باران می بارید .... ای کاش زمین ها گل میشدند ... ای کاش من در قلب یک انتظار نمی پو سیدم . نه ..... این تقدیر نیست. یک انجماد ارادی ست ..........
" کمی چای درست کن ! خسته ام ... تنم درد میکند . " ..... درد تن درد روح را سبکتر می کند . بالش نرم ... شراب شبهای خالی زندگی ست . و روز های جمعه ... طولانی ... بیهوده و نفرت انگیز است . اما من که روزها را چون سکه های طلا در خواب ... گم کرده ام . جمعه رنگی ست مانند همه رنگها ... مخلوط رنگها ست ..........
-- خسته شده اید آقا ؟ -- من؟ آه ... بله ... شاید ... -- با من یک فنجان چای میخورید ؟ -- متشکرم ... نمیدانم ... بله ... -- باز هم حرف میزنید آقا ؟ -- من؟ حرف میزنم ؟ اشتباه نمی کنید ؟ راهی تا نخلستان از قلب ما به شهر می رفت. درختان بلند نخل بی میوه ما را می نوشیدند! و ما به انتظار دریای بی کران در سنگفرش آفتاب بهار را تکرار می کردیم ! راه های عاشقانه از قلب ما تا دیوار نوشته های کهن تا تونلهای سراسر بی چراغ بوته های سبز کاهو و مردمانی مهربان از دریاچه ای خشک و پریشان...... تا دریایی بیکران اما مهربان.......... از ما نام تازه ترین نوزاد شب و شکوفه را میپرسیدند ! وما ...... در دریاچه سکوت ! به دوران پریشانی غزل ها رخنه کرده بودیم.....! حالا رسیده بودیم ..... مصلوب بی کران دریای آبی ! جمعیت نخل ها ! آب روان جوی ! ومعصومیت کودکی تو .......... که بر لباسهایت گلدوزی شده بود.......... ! و من که دوباره حرفهایم نا تمام ماند........ حسرت یادش کلافه ام میکند.! گوش کن ..... باد میخواهد مرا با خود ببرد ببین ...... چگونه دنیا را به زیر سم دارد برای بردن من ! مرا در میان بازوانت پنهان کن تنها یک امشب ! گوش کن ........ چگونه باد چهار نعل میتازد برای بردن من ! با پیشانی ات بر پیشانی ام ! با دهانت بر دهانم ! تنمان گره خورده به عشقی که ما را سرمیکشد ! بگذار باد بگذرد ........... و مرا با خود نبرد ......... بگذار باد بگذرد ! با تاجی از کف دریا ! بگذار مرا بخواند و مرا بجوید ! زمانی که آرام آرام فرو میروم ! در چشمان درشت تو ! و تنها یک امشب ! در آنها آرام میگیرم ...... نفس من ! بی جواب باز میگردم... شب از تجلی خویش بر سینه زمین... و باد از پیک وارگی سرما سخن میگوید ... در این سقوط ستارگان بر صحرا ! دراین وارونگی اشیاء ! در این سیطره ی غریب و انبوه درد!سخن از " پریشانی دریاچه "هاست ....! از کنار "دریاچه ".... راه میافتم ..... راه می آیم ..... تا کنار جاده خاکستری بزرگ راه می آیم . --- آقا من می خواهم به "ستاره آباد "بروم. --- بیا بالا ! ومن نگران بر هزار خم و عبور اشیاء ساکن ..درختان ساکن .... و زمین ساکن .....! من نگران بر گذر سکون ! از دل دریا صدای پاروی کهنه وشکاف خورده را می شنوم ! هیچ کس در دریا نیست ! کسی خواهد آمد ! به این بیندیش ! کسی مانده است که خواهد آمد ! باور کن ! کسی که امکان آمدن را زنده نگه میدارد ! بنشین به انتظار ! در میان شما کیست که صد گوسفند داشته باشد و یکی از آنها گم شود..... که آن نودونه را در صحرا وا نگذارد و از پس آن یکی گم شده نرود تا آنرا بیابد؟ انجیل لوقا.باب ۱۵ آیه ۴
زندگی...زمان... کار... هستی در یک چیز خلاصه شده بود ...او. از یاد نمیرود دو ابروی کمانی....دو چشم سیاه! و دیگر هیچ.لبهای نیمه باز مرطوبی که انگار تازه از یک بوسه برداشته شده بود....ولی هنوز سیر نشده بود...و دیگر هیچ. نه ........ و هزاران چیز دیگر بود که از یاد نمیرود.....!
و من هرگز نخواستم که از عشق ..... افسانه یی بیافرینم.... باور کن ! من میخواهم که با دوست داشتن زندگی کنم ......... کودکانه و ساده و روستایی. من از دوست داشتن .... فقط لحظه ها را میخواهم. آن لحظه هایی که تو را به نام می نامم .... آن لحظه یی که خاکستری گذرای زمین در میان موج جوشان مه ... رطوبتی سحر گاهی دارد ! آن لحظه یی که در باطن هر جنگ خانمان سوزی ... خرسندی کودکانه یی می چرخد ! لحظه رنگین زنان چای چین ! لحظه فروتن چای خانه های گرم... در گذرگاه شب ! لحظه دست باد بر گیسوان تو ! ......... من برای گریستن نبود که خواندم ! من آواز را برای پر کردن لحظه های سکوت میخواهم ! من هرگز از عشق برجی نخواهم ساخت...مه آلود و غمناک با پنجره های مسدود و تاریک ! دوست داشتن را چون ساده ترین جامه عید کودکان میشناسم ! ............ ............ رجعتی باید هم نفس من! رجعتی دیگر باید! به حریم مهربانی گلهای ابریشم ! به رنگ روشن پر های مرغ دریایی ! به باد صبح که بیدار میکند ! چه نرم... چه مهربان... چه دوست ! رجعتی باید همراه من ! به شادمانی پر شکوه اشیاء ! لباسهای زمستانی ات را فراموش نکن ! از سفر بگویمت..... روزها به سرعت می گذشت .و من از تاریکی بی انتهای شب در حیرت بودم . مهم نبود که به دیواره تونلی دود زده نگاه می کنم .... یا به دنیایی که نمیدانستم زمینش کجاست و آسمانش کجا....؟ رو به شرق می رفتم یا رو به غرب .... ؟ مهم این بود که در ذهن به سفری دور و دراز می رفتم .... لابد دلتان می خواست به جایی بروم که درختان چنار کهن داشته باشد....کلاغ هایی بر سر شاخه هایش غار غار کنند ..... طور عجیبی شده بودم.دلم برای او پر می زد . بدنم درد می کرد .استخوانهای کتفم را از دو طرف جر می دادند....و زانو هایم می لر زید .... وقتی وارد شهر شدم.... باز هم او نبود .... سنگینی دنیا روی شانه ام فرود آمد و راه نفسم را بست... لحظاتی آن وسط سرگردان بودم.نمی فهمیدم چرا آنجا ایستاده ام و چه می خواهم....چه مرگم بود؟ باید چیزی می پرسیدم.... ........ ........ " ببخشید اسم شما شیرین نیست؟" نگاهی به سر تا پای خودم انداختم...... هیچ شباهتی به "فرهاد" نداشتم ..... در زندگی اما هیچ چیز به فرمانم نبود. چقدر سخت بود فشاری که به گرده ام می نشست ! نه برای زندگی کردن .... بلکه فقط برای زنده ماندن چه دست و پایی باید می زدم ....چه مرگم بود؟ نمی دانم..... می تر سیدم .... از تنها مردن نمیترسم....بلکه از اینکه تنها زنده بمانم می ترسم...!!!! ............ ............ باز میگردم.همیشه باز میگردم. مرا تصدیق کنی یا انکار.... مرا سرآغازی بپنداری یا پایان .... من در پایان پایان ها فرو نمی روم ..... مرا بشنوی یا نه.... مرا جستجو کنی یا نکنی .... من مرد خدا حافظی همیشگی نیستم .... باز میگردم.... همیشه باز میگردم.... .... خشم زمان مرا منهدم نمیکند....من روح جاری این خاکم ..... من روان دائم یک دوست داشتن هستم .... سفر تمام شد..... اما هیچ پایانی را براستی پایانی نیست! در هر سر انجام .... مفهوم یک آغاز نهفته است. چه کسی میتواند بگوید " تمام شد " و دروغ نگفته باشد . ...... ...... بگذار بار دیگر به شهری باز گردم که خواب های مرا زنده خواهد کرد. من میخواهم به کودکی خویش باز گردم ..... به پاک ترین رویاها. به سوی آنچه مرا هفت ساله بودن بیاموزد . که همه چیز را با رنگهای کودکانه بیامیزد . رجعتی باید....اما در کنا تو .
شرمم کشد که بی تو نفس میکشم هنوز.
( همین و بس) یک روز ! دو روز! سه روز! چهار روز! پنج روز! شش روز! یک هفته! هیچ کس در این دنیا نمیداند که یک هفته چند سال است ! ... چند هزار سال ! کسی چه میداند که هفته هایی از سال هست که از آغاز تا پایان ابدیت است.....! هفته هایی هست که گویی همیشه هست....! کسی چه میداند ! کسی چه میداند که چه میکشم....؟! حالا میفهمم که خدا زمین و آسمان و ستاره ها ودرختها و همه و همه را در یک هفته آفرید یعنی چی؟ چه ساده اند آنها که نمیفهمند.و یک هفته را برای آفرینش کم میدانند.... موهایش را از روی صورتش آرام کنار زدم.چه میدانستم مثل سنگریزه ای که از کوه فرو میغلتد ودر هر چرخشی بار بر میدارد .و عاقبت به هیات بهمن بزرگی در دره ای دور پهن میشوم.؟ چه میدانستم هر چه از او دور شوم بیچاره تر و درمانده تر می شوم .به روزی میافتم که حسرت یادش کلافه ام کند . و آرزوی دیدنش آنهم از دور.از پشت پنجره.از آن سر شهر را داشته باشم . آن چشمها . آن چشمهای سیاه براق . ای خدا . کاش میتوانستم خود را در چشمهایش حلق آویز کنم ........
مرا ببخش
من از پیشگوی پیاده شطرنج شنیده ام....
در اولین نفس
میترسم....
حالا بیهوده کلمات پیچیده و مریض را
اکنون کارم سفر است.مسافری تنها که در زیر کوله باری سنگین پشتش خم شده و استخوانهایش بدرد آمده است.........و میروم راه طولانی لحظه ها در پیش رویم تا افق کشیده شده .....
| Design By : Night Melody |
من عاجزم ز گفتن و خلق از شنیدنش
LinkDump
